Het is ons gelukt om inderdaad om weg te blijven van de pc’s in Cuba.  Het bleek achteraf dat er wel een aantal fatsoenlijke pc’s waren in de Etecsa (Cubaanse telefoon maatschappij) offices, maar het hield niet over.  Dus vandaar dat er nu na geruime tijd, want Ruben en ik zijn alweer een week in Utrecht, een verhaal over Cuba op de website komt.  Niet alleen voor jullie, maar ook voor onszelf.  Je merkt dat het niet lijkt alsof je weggeweest bent als je je huis weer instapt, en het lijkt dus ook dat onze reis alweer zo ver weg is.  Het is wel een grappig gevoel.  Maar goed genoeg over thuis, meer over Cuba.

Onze reis naar Cuba was eigenlijk al apart:  van Sao Paulo in Brazilie, via Lima in Peru naar San Salvador in El Salvador om daar een nacht te overnachten, om zo onze reis te vervolgen via San Jose in Costa Rica naar Havana in Cuba.  We wisten niet echt wat we moesten verwachten, dus je kijkt natuurlijk je ogen uit.  Op het eerste gezicht is er niet echt iets anders dan in de andere landen waar we zijn geweest, maar zodra je de weg opgaat krijg je gelijk te maken met vele paard met wagens, trucks afgeladen met mensen als sardientjes in een blik, glimmende jaren ’60 old timers, Nederlandse gele bussen richting Amsterdam en heel veel lifters langs de weg.  Op naar Guanabo, op weg naar het strand, eerst een paar daagjes rustig naar het strand, en dan naar Havana.  De eerste casa particular voor ons die we dachten te hebben geboekt via het internet was helaas niet te vinden, ook al deed de taxi chauffeur echt zijn best.  Dus toen casa Estrella proberen, met zwembad.  Estrella, een drukke blonde dame stelt haar huis beschikbaar voor touristen.  Maximaal 2 kamers mag ze (van de regering) beschikbaar stellen waarvoor ze een vaste belasting per maand betaald.  Ook als er geen touristen komen… dus een risico zit er wel aan vast.  Maar goed ondernemen kan dus wel in Cuba.  Heerlijk relaxen bij het zwembad, onze plannen uitdenken over de rest van Cuba en eten in gezelschap van Mauricio (Italiaan) & Janet (Cubaanse vriendin) en Enrico (spanjaard die al 15 jaar in Cuba komt).  "Es Cuba, companera!" zijn de eerste woorden die ik leer op mijn vraag "Waarom is….."

Ons plan is om eerst Havana te bekijken, dan naar Santiago de Cuba te vliegen en met het openbaar vervoer verder te reizen terug richting Havana zodat we dan de laatste dagen nog naar het strand kunnen (bijvoorbeeld Cayo Largo del Sur).  Na 4 dagen in Guanabo de eerste indrukken van Cuba te hebben gekregen waaronder bijvoorbeeld;  aan eten komen is lastig, alleen een droge boterham is makkelijk aan te komen; Er zijn 2 munt eenheden, moneda nacional, wat de Cubanen voornamelijk gebruiken, en pesos Covertibles (staat ongeveer gelijk aan de US dollar) waar de touristen mee moeten betalen.  Een peso convertibles is 24 moneda nacional.  Overigens kan je, als toerist wel met beide munt eenheden betalen; De US dollar wordt geboycot; Mensen praten wel met je maar ook weer met een bepaalde behoedzaamheid, er is namelijk kans dat ze in de gaten worden gehouden door de politie.  Er wordt dus niet over Fidel gepraat (wij noemen hem onderons "Grote smurf").

Havana is een mooie oude stad met heel veel verschillende facetten.  De meeste gebouwen zijn colonial, maar heel slecht onderhouden.  Hoe verder je van het oude centrum komt, hoe meer vervallen. Ik denk dat er geen geld is ingestopt sinds de revolutie.  Of zitten we nog in de revolutie, vraag je je af als je over straat loopt…Nu begrijp ik ook waarom Castro nog steeds in zijn militaire outfit loopt, volgens hem is de revolutie nog steeds bezig.  Leuzen op bill board, muren, affiches op  gebouwen maken mensen daarvan bewust.   De sfeer in de stad is vrolijk, overal komt muziek vandaan, in een schilderijen winkel staat een band te jammen, bij het kroegje op de hoek wordt salsa gedanst op straat, in het park worden dansen uitgevoerd door de dans academie.  Muziek en dans zit in het bloed bij de Cubanen, het is 1 met de cultuur. Ook is Havana de veiligste stad op de wereld, er staat namelijk op elke hoek een goed uitgeruste politie agent.  Deze agenten houden alles goed in de gaten, en vooral dat de Cubanen zich gedragen… Vanuit onze casa particular Viviane aan de Obispo kunnen we het straatbeeld observeren, de sfeer opsnuiven en op de koop toe een praatje maken met de buren, en het uitgebreide ontbijt elke ochtend geeft ons een goede start.  De plaza de revolucion geeft ons echt een gevoel van het communisme, hier heeft Castro een van zijn eerste speeches gegeven, miljoenen mensen hebben hier op het plein gestaan om hem toe te juigen. Men stond toen zeker achter de idealen van de revolutie. 

Onze laatste avond in Havana hebben we besteed aan salsa, maar niet naar de gewone toerist kroegen, maar naar een plek waar wij de enige toeristen waren: Asociacion de Canarie de Cuba.  Samen met Rene, een vriend van Enrico (spanjaard die we in Guanabo hadden ontmoet), werden er mojitto’s gedronken, geluisterd naar muziek en vooral gekeken naar salsa.  Tegen zoveel talent van de Cubanen kun je als Nederlanders echt niet op!  Ruben probeerde het nog met een onvermoeibare danseres van 81.  Swing it baby!

Santiago de Cuba gaf ons weer een ander beeld van Cuba.  Iets kleiner dan Havana, dus iets intiemer, waar muziek en dans weer op een andere manier worden beleefd.  In Santiago heeft Castro geprobeerd het regime van Batista aan te vallen, maar het aanval was mislukt, waardoor hij in 1953 naar de gevangenis op Isla Juventud werd veroordeeld.  Doordat Batista de verkiezingen wilde winnen heeft hij al de gevangenen vrijspraak gegeven, waardoor grote smurf nog een aanval op Batista kon voorbereiden in Mexico.  In 1956 kwam grote smurf terug met aanhang in de Gramna, een jacht wat nog steeds in Havana in het museum staat. 

Na een paar dagen in Santiago, zijn we met de bus vertrokken naar Holguin.  Hier kwamen we er achter dat je toch maar beter een auto kon huren, want anders zit je echt in de stad, en kan je verder weinig tot niets ondernemen.  Er is nog steeds een transport crisis gaande in Cuba, omdat autos niet te betalen zijn voor Cubanen (salaris per maand = +-15 pesos convertibles), en er eigenlijk weinig bussen zijn.  Liften is ook nog een optie, maar dat is een tijdrovende ervaring.  Auto’s zijn een schaars goed zo merkten wij al snel, gelukkig waren we succesvol en hebben de meest ranzige huurauto gehuurd in ons leven, maar hij REEDT!  Dus wat doe je dan, je bent vrij, op vakantie en mobiel, dan cross je naar Bahia de Naranjo (noord kust van oost Cuba) om daar met dolfijnen te zwemmen.  Nee, geen wachtlijsten!!

Gewoon aankloppen en je kan zwemmen met dolfijnen.  Het aquarium is gebouwd in de zee dus het is net in de natuur.  Het was echt fantastisch, een hoogte punt.  Normaal mag je natuurlijk geen zee dieren aanraken (Duik curcus 101), maar hier zijn de dolfijnen getraind om met mensen om te gaan en zijn ze ook niet bang voor je.  Wij in het water met 2 dolfijnen, echt fantastisch!  Ze zijn glad, warm, een grote spier en je ziet hierboven op de foto’s dat ze je ook kunnen dragen op hun neuzen!!  Heel gaaf.

Trinidad en Cienfuegos zijn ook weer hele mooie plekjes in Cuba. De oude coloniale huizen, de paard met wagen, de borden over Che Guevara en jaren 60 auto’s zijn voor ons Cuba. De geintegreerde culturen van de orgineel Afrikanen, de Latino’s en caribisch oorspronkelijke mensen is ook iets waar je u tegen kan zeggen.  Je merkt hier eigenlijk niet dat mensen anders zijn, ook al is hun uiterlijk of achtergrond anders.  Het regime van grote smurf is natuurlijk iets waar iedereen mee te maken heeft en een groot bindende factor is in de Cubaanse cultuur, en waardoor waarschijnlijk andere verschillen op de achtergrond treden.

Omdat we toch maar nog een auto hadden gehuurd, nadat we eentje hadden ingeleverd in Trinidad, zijn we nog naar Vinales gereden.  Deze regio staat bekent om zijn vele kalksteen heuvels (en grotten) zowel als het beste tabak in Cuba.  De eigenaar van onze casa particular kwam al met zelf verpakte sigaren aanzetten om aan ons te verkopen.  De mensen hier proberen alles om wat bij te verdienen.  Grappig is dat dat juist het idealistische systeem van Grote Smurf de das om doet.  Of anders gezegd, dat door het survival instinct van mensen het communistische systeem, waar je met zijn allen voor z’n allen werkt, niet werkt. 

Maria de la Gorda konden we toch ook niet laten liggen, het meest westelijke puntje van Cuba en het dichts bij Mexico liggend.  Wij dachten, ach 150 km, dus iets van 1.5 uur, maar nee, 2.5 uur later zaten we nog in de auto, maar wel uitzicht op het strand.  Uiteindelijk wel het desbetreffende strand bereikt, alhoewel we dat niet zonder slachtoffers hebben kunnen doen… De rode zee krab steekt van het moeras, de weg over naar de zee, en waneer je er in de auto langs komt kan je ze gewoon niet ontwijken omdat het er zo veel zijn.  Geprobeerd hebben we het wel hoor.  Hier gaven de palmbomen en zee een heerlijk verkoelend effect op het strand.  Een voorproefje op Cayo Largo?

Cayo Largo del Sur was onze laatste bestemming in Cuba.  Nou eigenlijk was het een kadootje boven op een enorm kadoo wat we onszelf hadden gegeven.  Cayo Largo del Sur is deel van Cuba, maar is eigenlijk niet Cuba.  Hier komen alleen maar toeristen om in all inclusive resorts in de watten te worden gelegd.  En laat dat nou precies ons doel zijn.  In een omgebouwd Russisch laadvliegtuig met 2 ramen (typisch Cuba) worden wij binnen een half uur naar Cayo Largo gebracht waar een weelde van luxe op ons ligt te wachten.  Witte stranden, palmbomen, blauwer dan blauw water en een zwembad bar staan op ons te wachten.  Super zo’n zandbank, ook om te duiken was het prachtig.  Zelfs op de duikboot een uur eerder gevangen lobster gegeten, verser kan je het niet krijgen.  Hier zijn we nog wel Ruben zijn teva’s kwijtgeraakt, die na een nacht op het balkon plotseling verdwenen waren.  Hier hebben we onze reis kunnen overdenken, en tegen elkaar gezegd dat we eigenlijk wel een zin hadden in een doorstart, bijvoorbeeld naar Azie……maar goed daar zitten onze ouders en werkgevers niet op te wachten dus ik weet niet of het er van zal komen.  Wel hebben we onze volgende vakantie gepland.

After the buzzling excitements of beautiful Buenos Aires, and the baptism in the Iguazu falls, we have finally arrived at our true holiday destination Cuba.

This "tranquillo" country in the sun, is well known for its laid back culture, and historic infrastructure (including prehistoric PC’s). Both mean that we say goodbye for now, allowing us to start relaxing at the beaches of Cuba.

We thank you for your continues interest in our travel updates, and look forward to seeing you all again on Monday 16 April. We will arrive at approxiamately 18.30 with an Iberia flight from Madrid. For those who want the latest info, looking forward to meeting you at Schiphol airport.

Lots of love,

Ruben & Welmoed

Het strakke reisschema voor dit deel van onze reis liet maar twee dagen in Calafate toe. De eerste dag hebben we een zeer toeristische boottocht naar de Upsala gletsjer gedaan. Een dagvullende excursie naar het National Park Los Glaciares om je te vergapen aan de enorme afmetingen van de gletsjers, die in tergend langzaam tempo de Andes afkruipen.

In dit deel van de Andes ligt een gigantische ijsmassa opgesloten, dat na Antartica de tweede plaats in neemt in de categorie landijs. De gletsjers hebben in de loop der jaren grote meren gevormd, waar het IJsselmeer in Nederland bij verbleekt. Met een snelle catamaran, gevuld met honderden enthousiaste toeristen, werden we rondgevaren langs drie verschillende gletsjers.

Ronddobberend aan de voet van deze ijswanden, tot wel 200m hoog, leer je begrijpen welke krachten deze gletsjers op het landschap uitoefenen. Varend over de meren, passeer de ene na de andere ijsberg. Creatief vormgegeven en steeds wisselend van kleur. Ja, ja, wit is geen wit. Hoe dichter het ijs is samengeperst, hoe blauwer de kleur.

De tweede dag was een tour naar de beroemde Perito Moreno. Een bijzondere gletsjer, waar je via land vlakbij kunt komen. Vanaf het uitzicht punt heb je een prachtig zicht op zowel de noordzijde als de zuidzijde van deze gletsjer. De glestjer komt niet uit in een meer, maar schuift opzij in een rivier. Dit maakt dat de wand van de glestjer erg onstabiel is en er zeer regelmatig grote ijsbrokken afvallen. Ten minste dat staat in elke reisgids, en ook de tourguide kon dat met overtuiging brengen. Na circa 2 uur staren naar de eindeloze ijsmassa, hebben we moed opgegeven, en stond de teller op 2 afgebroken ijspegels. Toch maar een ansichtkaart gekocht, voor de betere foto.

Spectaculair was het daarop volgende ijsklimmen op de gletsjer zelf. De top van de gletsjer is een onbeschrijvelijk landschap van geulen, kanalen, grotten, diepe trochten, heuvels, bergen, glijbanen, en wat nog meer zij. Voortdurend veranderend onder invloed van de elementen.  

Je voelt je ontzettend klein in op een ijsvlakte zo groot.  Ook begrijpen we dat de Perito Moreno gletsjer nog aangroeit op dit moment, waarschijnlijk als een van de weinigen.

Diezelfde elementen hebben we getard in het zuidelijkste puntje van onze reis, Ushaia. Deze Argentijnse stad wordt door de locale VVV aangeprezen als de meest zuidelijke stad ter wereld. Een klein leugentje, als je bedenkt dat aan de andere kant van het Beagle kanaal, op de zuidoever het Chileense dorpje Puerto Williams ligt. Met windkracht 6 a 7 en woeste golfen hebben een middag gezeild op het Beagle kanaal. Een ruig stuk water, maar met prachtige vergezichten op de besneeuwde toppen. Verkleumd door de koude wind en opspattende water, waren we weer een ervaring rijker.

Klaar om de woeste natuur achter ons te laten, en ons over te geven aan de mondaine welvaart in Buenos Aires.

¨Hikers the world over dream of tramping the remote Torres del Paine (Towers of Paine) National Park.   Insanely jagged peaks appear impossibly out of flat Patagonian scrub.  Surreal mountain vistas, glacial lakes, unique wildlife.  The wondrous track takes you though the Magellenic forest, muddy bog, rochy gullies & over makeshift bridges.  The Towers of Paine are spires of pink granite which attract the best mountain climbers from around the World. Even more impressive are the Horns of Paine, striking turrets of two-coloured stone. Those w ho make the time to travelig to mythic Patagonia remember this hike for the rest of their lives.¨

With a reference like this we looked forward to another highlight in our trip. We had decided to hike the Torres del Paine famous W-circuit in 5 days. The W Circuit is Torres del Paine’s classic trek, extending from the breathtaking vistas of the Grey Glacier on the western side of the Paine massif to the scenic viewpoint at the base of the mighty Torres on the eastern side of the massif. Between these points lies the Valle Frances, a lush green valley surrounded by sheer walls of granite.

We were warned that weather conditions can change rapidly. A popular saying is that you can experience all four seasons in just one day. In El Chalten we had already experienced some very severe weather conditions on the glacier Torre, with hale storms and winds off the scale of Beaufort. So we knew what to expect, on our 5 day hike.

We had decided to start at the left of the W at Refugio Pehoe, where we arrived around 1 pm after an early morning start in Pto Natales.  That afternoon we hiked up and down to glacier Grey, struggling with the wind and the rain.  Luckily the weather would occasionally clear up, giving us the opportunity to take photos of the glacier and the breathtaking scenery of the glacier lake (which is indeed grey as the name suggests).

After a good night sleep we started our longest day. This ten hour hike from Pehoe to Refugio Los Cuernos, and up and down the Valle Frances was hard, but rewarding. In the valley you’re protected from the western winds, but on the long stretches along the shores of the 2 lakes we were frequently blown off the track. But at the top end of the valley we were rewarded with a clear view of some of the towers this park is famous for.

The third day was an easy 5 hour hike to Refugio Las Torres, especially since we had the best weather possible in this part of the world. A clear sky, and a lot of sun, gave us ample opportunity to enjoy the fantastic scenery.

By walking from left to right, we saved the best for last. On day 4 we had planned to hike

up and down to the viewpoint at the base of Las Torres. Unfortunately Welmoed was suffering from a cold, and decided to stay in bed or close to fireplace. Armed with 2 cameras, and accompanied by another Dutch couple I set off to hike the last part.

This was a relatively easy hike up to base of the Torres. Only the last 45 minutes was a steep climb up on rocks and bolders to the viewpoint. From here you have an up-close view of the Torres del Paine. This day the Torres were unfortunately covered in fog. You could see the outline of the towers, but not the fabulous colours you see on the postcards.

The next morning, after relazing at the fireplace for the last time, we made our way to the bus stop outside the national park.  This way we could take the bus directly to El Calafate without spending time going back to Puerto Natales.  And yes, there they were peaking out of the clouds, the Torres as well as some curious Gaunacos (small Llama´s) saying us goodbye.

Day 5 we made our way back to El Calafate in Argentina, to meet with Jinke and Frank.  She is a friend of Welmoed, and are living in Buenos Aires since January of this year.  We will explore the southern Patagonia toghether for little less than a week, and subsequently stay with them in Buenos Aires for another couple of days.

Well Vivaldi is the summary for the ones who do not have the time to actually sit down and read all Ruben and I are doing nowadays.  So much has happened in so little time.  But the important thing that a boss once told me, there are three rules which we are sticking to and that is 1. be safe, 2. be SAFE and 3. HAVE FUN!  We have just been to the airport in El Calafate where we were suppose to be at 13:30 for a flight at 15:00, but the flight only had a delay of 5 hours, so we have time to write and show you what has been going on!

Chiloe (12-15 Feb 2007) after Pucon was great in some ways and less great (for the ones who enjoy hot weather, like me) in other ways.  Ruben was of course loving it, since we were touching Patagonia and thus also Patagonian weather.  His motto is, to dress for the cold is easier than dressing for the warmth…  In some ways I do not find that to be true, but it is great to be different. Anyway, after a bus-boat-bus ride we arrived on the island of Chiloe, which is the only part in Chile (till now) that does not remind us very much of Europe.

Chiloe (1/6^th of NL), the fabeled island of seagulls, full of legends, wooden churches and forests (this is not my text but stolen from the Footprint…) To give you a sense, Chiloe all the houses are made of wood, and the closer you come to the shore, the higher the polls on which the houses are built, become.  The houses are colourful and remind us somewhat of Norway.  Life is quiet, although Castro the capital of Chiloe is quite the (only) bussing town of the island.  For instance, when we did a day trip to Anchao, a town on one of the islands around Chiloe, the bus dropped us in town where we maybe saw one car per hour and that was it.  All there was to do was to enjoy a wonderful freshly caught fish and go to the oldest wooden church in the province.  These churches are the main reason why people come and visit Chiloe.  Due to the absence of metal and the availability of wood instead most of the churches are completely made of wood, even with wooden pegs rather than nails.  It does give you a Sunday feeling when walking around the village with nothing really to do.  It is a great feeling.

Also Parque National Chiloe is a place to be although the weather was not really to my liking (poring down all day) while Ruben was loving it. Picture him with a small beard and his raincoat, like the fisherman’s friend ad on tv.The park lies along the coast and covers a great deal of the island and has some lovely trails to walk. Many outdoor Chilean youngsters come here for a good holiday, and to give you an idea the atmosphere is very much like Terschelling Wadden island in the summer, but with a bit of different weather (never thought I would say that..)

Trying the local food was something that we love doing, so trying the combination of small muscles, large muscles, other shellfish, sausage, and potato, in combination with a good Chilean wine was a feast.  And of course, licor de oro, mmm ask me what is in it, when we are back at home, I think you would not want to know…

Een kort teken van leven voor de trouwe fans. Welmoed en ik genieten op het moment vollop van de wonderschone natuur in Patagonia. Helaas is de snelheid van de internetverbindingen erg laag, of zelfs helemaal niet aanwezig. Met andere woorden we hebben geen goede gelegenheid gehad om verhalen en foto´s op te laden.

Kort samengevat zijn we na Pucon naar een eiland voor de kust van Chili gereisd, genaamd Chiloe. Een reis terug in de tijd. Het moderne jachtige leven van Santiago is ver te zoeken.

Via het merendistrict in Chili en Argentinie zijn we met de boot van Puerto Montt in het dedaine Barriloche uitgekomen. Na een paar daagjes rust, hebben we het Patagonische landschap aanaf de rug van een paard bekeken. Een dag door de uitgestrekte natuur, compleet met Argentijnse assado (BBQ).

De volgende bestemming was El Chalten, in het natuurgebied Los Glaciares. Dit was een voorproefje op het trekken in de Torres del Paine.Torres del Paine is het gebied van de vier seizoenen op een dag. Een genoegen dat ik eerder alleen middels Vivaldi heb kunnen ervaren. Het klimaat veranderd hier elke vijf minuten van strak blauwe lucht, naar een hagelbui met windsnelheden vergelijkbaar met een orkaan. Ondanks het wisselende weer, en daardoor veroorzaakte verkoudheid, een onvergetelijk mooie tocht.

Terug in Calafate hebben we het jaarclubgenootje van Welmoed en haar man, Jinke en Frank, ontmoet. Zij wonen sinds januari in Buenos Aires en reizen een weekje met ons mee door zuid Patagonia en vervolgens zijn wij een weekje bij hun te gast in Buenos Aires.

Gezamelijk hebben we de Upsala glestjer en de prachtige Perito Moreno bekeken en beklommen.

Kortom teveel om op internet te krijgen via pre-historische internetverbindingen….

So having arrived in Pucon, Chile, on the 7th of February in the evening, the next challenge was awaiting us!  In the night the red daze at the top of the volcano Villarrica was gazing at us with a clear starlit heaven in the background.  We crept in our duve covered bed to awake the next morning with a view of the Villarrica in our backyard.  As if it was saying, ¨When are you going to climb me?¨ Amazing!  It does make your realise that we are only a part of the nature and that our living planet is so powerful, strengthening and building itself in our lifetime.

Oh by the way, for the curious ones amongst you, we did have to take a bus via, via, via to reach Pucon in Chile.  We thought we could concur the Argentinian and Chilian bus system, but helas, it is definately something for a next time.  But he, on the positive side the night busses here are again very good. Go for a cama bus, I say!

Volcano Villarica (from our cabin window)

We decided to relax for a day, sometimes a weekend day can be very important. Although it might sound a bit weird, a weekend day is when you do absolutely nothing.  Everyday you actually do something, but today nothing.  Heerlijk (as we say in good Dutch).  So arranging a tour, sit in the sun and enjoy a book, en try to get the best shot of the volcano was part of our day program.  The next morning was THE day, 7:00 in the bus, change into the right cloths, which we received from the tour agency and start climbing the volcano with German (the owner of the travel agency, as well as Donde German, our hostel).                                                                                                                                                                                                                                                       View behind us while climbing

It was a great climb, or trekking.  The weather gods were on our side, as the sky was blue, no wind, and the sun was shining.  It was just Ruben, German and myself, so the pace was as we determined it to be. We were not alone though (see photo above)…  Most of the trek was zigzagging through the snow and the last bit of the trek was lava flows from 1984, when the volcano errupted.  Most of the skilifts were destroyed however, Pucon was not effected due to the location of a small mountain in between the volcano and the village.  The lakes in the area could be seen amazingly clear and the higher we went the further one could see.

Ruben and German on 1984 lava

The top was now in sight, and the krater, waauw!  I had never seen a living volcano before from this close. It was huffing and puffing while we were walking on the rim of the krater.  Having lunch while waiting for a sign of lava to be spit out of the centre, well we did not have to wait very long……        The one photo where Ruben and I are lying with our heads above the volcano, was a little bit too close, when I come to think of it…                                                             

Lava coming up                                                                                                                                Welmoed at the crater

A bit too close?

Going down  was somewhat quicker than going up.  The climb was around 3 hours, but in half that time we were down at the van.  With a little help of our bums, since sledding down was a sport in itself.  It felt asif we had landed in a amusement park with slides, here made of snow, everywhere.  Wooosh, and there we went!  Great fun!  So next time it will be the Cotapaxi!!

Our way downdown: The sliding tubes of snow

For other pictures please view Online photostream:  Climbing Vulcan Villarrica

Onze reis in Zuid-Amerika heeft een volgende fase bereikt. Wij zijn na Bolivia, Peru, Ecuador aangekomen in het moderne, zeer westerse Chili en Argentinie.
De Indiaanse cultuur met klederdracht en pamfluitmuziek heeft plaatsgemaakt voor mannen in trendy maatpakken. Wonderschone dames op hoge naaldhakken flaneren door de brede straten van Santiago in Chili, of de lange lanen in Mendoza.

Mendoza is het hart van het wijndistrict in Argentinie, en ligt midden een woestijnlandschap. Door zorvuldige irrigatie met het smeltwater van de Andes, is het gebied om getoverd tot een oase van groene bomen, eindeloze velden met wijnstruiken, en olijfboomgaarden.

Hier in Mendoza hebben we onze smaakpupillen kunnen verwennen op het beste wat Argentinie te bieden heeft. Van traditionele argentijnse Asado (of te wel BBQ), tot wijnproeven in een van de talloze bodega’s.

Om onze kennis van de Argentijnse wijn op peil te brengen, hebben we organiseerde wijnexcursie gedaan. Aan de hand van de zeer te zake kundige Engelse vinoloog Charles hebben we vier van de betere bodegas uit deze streek bezocht. Na een rondleiding in de bodega, en een korte uitleg over de basis van het wijnmaken, konden we de verschillende wijnen van het huis aan een kritische smaaktest onderwerpen. Hierbij hebben we ook kennis gemaakt met de locale druivensoorten Malbec en Torontes.

De verwachtingen over het vlees in Argentinie waren hoog opgevoerd, niet alleen door de reisgids, maar vooral door andere reizigers die al in Argentinie geweest waren. En tot onze verbazing is het vlees hier nog beter dan we al hadden kunnen denken. Bereid op hete kooltjes, krijg je een groot stuk vless van minimaal 500 gram voorgeschoteld. Mals, en met een crocant korstje, om je vingers bij af te likken.

Ons dwingende schema liet gaf ons niet langer te tijd om in Mendoza te genieten van dit goede leven. Circa 6 uur rijden ten zuiden van Mendoza ligt het natuurpark Payunia, dat de hoogste concentratie vulkanen ter wereld kent. Ondanks dat de Lonely Planet aangeeft dat dit park kan concurreren met de wereld bekende parken als  Torres del Paine en Perito Moreno, vonden wij beiden het een betrekkelijk saai park. Een kaal, donker landschap met vele heuvels die wel of niet een vulkaan zijn geweest. Geen aanrader voor een volgend bezoek, en voor ons de reden om snel door te reizen naar mooiere oorden.

De volgende uitdaging lag op ons te wachten. Het beklimmen van de vulkan Villarrica in Chili. Het oorspronkelijk plan was om vanuit Malargue (Payunia) de grens over te steken naar Talca in Chili. Helaas bleken er geen busverbinding (meer?) te bestaan tussen deze 2 plaatsen. De tweede keer dat de Lonely Planet ons hier op het verkeerde been had gezet. De enig overgebleven optie was via San Rafael, en Neuquen in Argentinie een stuk zuidelijker de grens met Chili over te steken richting Temuco. Door de enorme afstanden in deze landen, een reis die uiteindelijk circa 36 uur heeft geduurd. Een klein voorproefje op het reizen in Patagonia.

Na de natuur van de Galapagos hebben we deze week besteed aan de culturele en architectonische hoogtepunten van 3 fantastische steden, te weten Quito, Santiago en Mendoza.

Allereerst hebben we in Mittad del Mundo een kort bezoekje gebracht aan het Noordelijk Halfrond. Na meer dan drie maanden waren we weer een klein beetje thuis. In het aangrenzende museum werden leuke testjes uitgevoerd om te bewijzen dat we echt op de evenaar stonden. Onvoorstelbaar om te zien dat het toilet 2 meter ten noorden van de evenaar tegen de klok in wegspoeld en 2 meter ten zuiden met de klok mee draait. En zowaar op de evenaar zonder draaikolk verdwijnt.

Het ei van Columbus wordt op de evenaar een fluitje van een cent. Het lukte zelfs om een eitje te balanceren op de kop van een spijker.

Na deze wetenschappelijk verantwoorde testjes hebben we Quito bekeken, een mooie en bovenal gezellige stad, met prachtige pleinen en mooie vergezichten van het balkon van ons hostel.

Op 27 januari zijn we doorgereisd naar Santiago, voor het begin van onze reis naar het zuidelijkste puntje van het continent. Santiago is zomogelijk nog mooier dan Quito. In ieder geval is deze stad veel westerser qua uitstraling. Op de dag na aankomst vielen we met de neus in de boter, door getuige te zijn van een jaarlijks festival, waarbij metersgrote poppen door de stad worden getrokken. Valpariaso stond overal in onze gidsen vermeld als the-place-to-be, dus daar ook een heerlijk dagje van de Willemstad uitstralende huisjes en het hete strand genoten.  Niet gringo land maar gewoon toeristen uit Chili komen hier voor de zomer (en dat is het hier nu echt) genieten van strand, zon en zee. 

Na twee dagen te hebben genoten van de moderne geneugten van deze stad, zijn we doorgereisd naar Mendoza. Deze stad is het Mekka van het wijnland Argentinie.

Hier zullen we in een paar dagen de locale wijnhuizen inspecteren. Een verslag volgt vanzelfsprekend op deze webpagina.

To leave a message please press reageer below.

Superlatieven schieten tekort om de indrukken van de Galapagos eilanden te beschrijven. Lopend over de gestolde lava, val je van de ene verbazing in de andere. De dieren strijden om het hardst om de medailles voor mooiste, leukste, gekste, dapperste, nieuwsgierigste, of toch fotogeniekste beest.

Zoals de iguana die met zijn prachtige kleuren en imposante loop, indruk op de vrouwtjes probeert te maken. En zonder blikken of blozen rustig blijft zitten, als een groep toeristen, zijn kleurenpracht op de foto probeert te zetten, op minder dan 20 cm afstand. Een zoomlens is een overbodige luxe op de Galapagos.

Sommige dieren zijn erg nieuwsgierig en je vraagt je geregeld af wie, wie aan het bekijken is. Zijn het de hammerhead sharks die zich bekeken voelen, of vermaken zij zich juist om de bellenblazende groep lompe duikers. De sea turtle doet, op minder dan een meter afstand, graag voor hoe je gracieus door het water kunt zweven als je een paar honderd kilo weegt. Een groep van circa 40 white tip reef sharks blijft verveeld op het zand liggen, zoals een groep hangjongeren op het schoolplein, wanneer wij in extase voorbij zwemmen. What´s up dog?

Een zeeleeuw ziet in het achterdek van onze boot, de ideale plek voor een middagdutje. En laat Welmoed zonder problemen naast zich poseren, maar ze moest niet in haar zonnetje gaan staan.

De biodiversiteit op de Galapagos is relatief beperkt. Er zijn maar weinig diersoorten die zich op circa 1000km afstand van de vaste wal hebben kunnen vestigen. Het klimaat op deze eilanden is een andere beperkende factor. De eilanden liggen op de evenaar, de zon is ongekend vel, zoet water is schaars, en de harde lava bodem laat weinig begroeiing toe. Op de eilanden leven met name land- en zee-iguana´s, lava lizzards, en een tiental soorten vogels.

Onder de vogels maakt de blue footed booby de meeste indruk. Deze zeemeeuw met blauwe voeten, gebruikt zijn voeten promiment in een balsdans om het vrouwtje het hof te maken. Een bloedserieuse aangelegenheid, die echter bij ons de slappe lach veroorzaakte.

De onderwater wereld rondom de eilanden, maakte op ons de meeste indruk. Door de koud waterstroom uit Antartica (Humboldt Current) wordt de Galapagos voorzien van een voedselrijk plankton, maar is het onstaan van koraal niet mogelijk. Hierdoor wordt de wereld onderwater gedomineerd door grote dieren, en weinig tropische vissen. Maar wie is nou echt geinteresseerd in oranje guppen, als daar haaien, schildpadden, dolfijen, en zelfs walvissen tegenover staan. Ons onderwaterkwartet is meer dan compleet. Het toppunt was de metersgrote manta ray die voor Welmoed speciaal voorbij kwam zwemmen.

En de eerste plaats voor meest bijzondere dier op de Galapagos gaat toch zeker naar de Galapagos pinguin. Bovenwater strompelend en vallend van ene rostpunt naar de andere, maar in het water verbazingwekkend rap. Een pinguin stal de show bij Post office bay (Floreana Island)  door tijdens het snorkelen nieuwsgierig en speels door de groep heen te dartelen.

For a short impression of the wildlife encountered on the Galapagos see item Galapagos Ecuador in the Online Photostream listed in the left hand column.